Tης στιγμης το ναζι ειναι της ψυχης το γκαζι
Ανοιξε με

Tumblr Themes
Tumblr Themes
Tumblr Themes Eιναι η ζωη πολυ γλυκια κι αλλωτε πολυ πικρη πολυ μικρη..

Ζω για να αγαπω,ζω να τραγουδω
ζω στον βυθο
βγαινω στη επιφανεια και χαιρετω τον ουρανο
γεννιεμαι καθε φορα που ανασαινω
και πεθαινω οταν εκπνεω λιγο πριν ξανα αναστηθω
κι ολο αυτο…σε ενα απειρο κυκλωμα ενος πλαγιασμενου οχτω
ζω με σεβασμο…συμβολα
ολα σημαινουν κατι ή τιποτα
ισως τα παντα να ‘χουν ενα τερματισμο
η ψυχη μας ομως δεν πεθαινει σιγουρα
αν δεν υπηρχε μισος δεν θα υπηρχε και η αγαπη
μαθαινεις το σωστο κανοντας λαθη
αν δεν υπηρχε θλιψη δεν θα υπηρχε και η χαρα
ισορροπια
αποδεξου το εαυτο σου οπως εισαι με αξια
ζησε με σοφια,εχεις μια ευκαιρια
κι αν δεν ελεγχεις το κολυμπι στα κρυα
αιτια
ειναι το οτι εχεις μαθει σε νερα ζεστα να παλευεις σε μια πορεια
στην οποια,με την πρωτη ευκαιρια
απλωνεις τα χερια για να πιαστεις απο μια γωνια
διακρινομαι αμυδρα
κλαιω και γελαω συχνα
ερπομαι και πεταω ψηλα
τρεχω ή μπουσουλω με τα γονατα
κι οταν ολα τριγυρω παγωνουν τοτε τρεχω πιο δυνατα
οταν ολα μοιαζουν βουβα εγω φωναζω ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ
ριχνω μπογια εκει που δεν υπαρχουν χρωματα
ζω εκει που για καποιους τα πραγματα μοιαζουν ασπρομαυρα
τι σημασια εχει πως νιωθει,πως σκεφτεται καποιος
αν για σενα οσα ζεις ειναι ολα τοσο ομορφα
vibes ψαχνω,βαζω στοχους
ειμαι ενας μεταξυ 7 δισεκατομμυριους ανθρωπους
υπαρχω και ζω σε εναν απο τους 200 τοπους
ονειρευομαι αλλιως και εχω διαφορετικους λογους να χαμογελω
μεταξυ τοσους πολλους που προσπαθουν μα δεν μπορουν
και…ψαχνουν την ουσια της υπαρξης τους δινοντας βαση και αξια
σε οσα τους κανουν να βλεπουν τη ζωη με ματαιοδοξια
βουλιαγμενοι σαν ναυαγιο στο βυθο της δυστυχιας…

Tumblr Themes
Tumblr Themes
Tumblr Themes
Tumblr Themes
Tumblr Themes
Tumblr Themes
barbunaki:

deathispartoftheperfection:

Πλατεία Κάνιγγος. Χτυπάει ένεση σε μια άκρη. Στέκομαι από πάνω του.
- Τι λες, θα τα καταφέρεις να ζήσεις; - (Σηκώνει αργά το κεφάλι του). Προσπαθώ ρε φίλε, προσπαθώ… (Αργή είναι και η ομιλία του). - Εγώ λέω ότι θα πεθάνεις. Και σύντομα μάλιστα. - Το ξέρω ρε φίλε, αλλά τι να κάνω… δεν έχω που να πάω… τι να κάνω… καταστράφηκα. - Πώς σε λένε; - Παύλο. - Σκύψε το κεφάλι σου Παύλο να μην φαίνεσαι, να σε πάρω μια φωτογραφία, να δουν την κατάντια σου μπας και σώσουμε κανά παιδάκι. - Πάρε με ρε φίλε, πάρε με… μακάρι να σωθούν τα παιδάκια, μακάρι μακάρι μακάρι…
Μακάρι.
(Εικόνες καθημερινές, που τις έχουμε ξαναδεί δω και κει. Δεν συγκινούν πια κανέναν. Αν δεν δεις την εικόνα μπροστά στα μάτια σου, αν δεν μιλήσεις με αυτά τα ναυάγια της ζωής, αν δεν αντικρίσεις στα μάτια τους το θάνατο που ζυγώνει, δεν θα καταλάβεις τίποτα. Αγκαλιάστε τα παιδιά σας. Το έχουν ανάγκη. Το φέισμπουκ, η καφετέρια και η καριέρα, μπορούν να περιμένουν. Αυτά όχι.)
Μου ζήτησε χρήματα (γιατί «πεινάω μετά τη δόση ρε φίλε»). Του έδωσα. Ναι ξέρω, “θα πάει να αγοράσει την επόμενη πρέζα”. Μπορεί ναι, μπορεί όχι. Πόνταρα στο ναι της πείνας. Κάπου εκεί ένας μαγαζάτορας απ’ απέναντι με είδε με τη μηχανή και άρχισε να βρίζει «αλήτες ρουφιάνοι δημοσιογράφοι φωτορεπόρτερ… εκμεταλλεύεστε τον ανθρώπινο πόνο» και τα γνωστά. Δεν έδωσα σημασία στον “αλληλέγγυο”. - Τον ξέρεις Παύλο; - Πώς δεν τον ξέρω… αφού εδώ είμαι κάθε μέρα. - Ένα πιάτο φαί σού έχει δώσει ποτέ να φας; - Έξυπνος φαίνεσαι… μη μου λες μαλακίες.
…………

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΙ ΕΙΔΟΣ ΜΠΛΟΓΚ ΕΧΕΙΣ…ΠΡΕΠΕΙ ΝΑΙ ΚΑΝΕΙΣ REBLOG ΑΥΤΟ ΤΟ POST
Tumblr Themes
…Τον πολυ παλιο καιρο, τοτε που μες στα δεντρα κατοικουσαν οι Μοιρες, στη θαλασσα οι δρακοι και στις λιμνες οι νεραιδες με τα ξωτικα..